Le informamos que este sitio web instala cookies propias y de terceros al navegar por sus páginas con el fin de facilitar su navegación y obtener datos estadísticos. Si continúa navegando consideramos que acepta su uso e instalación. Acepto más información

ATA SEMPRE REMEDITOS.

23-07-15

O venres levanteime sen saber que ese iba a ser o último día contigo; era un dos primeiros días de vacacións, e pese a que sabía que levabas tres meses vivindo de prestado estaba tan acostumada a que foses aguantando que non deixou de pillarme un pouco de sorpresa. Este octubro faría cinco anos dende que entraches na miña vida e na do Hugo dende a casa de Angie e ainda que cinco anos non é moito faiseme dificil ca vida siga sin tí. Eras a nosa princesiña, sempre con movementos lentos e suaves, desconfiada e un pouco vinagre cos outros cans da casa pero absolutamente entregada a hugo, ainda que sempre tiñas a pata levantada para pedir máis mimos.
 
 
Dende o principio soupemos que eras velliña e que non ibas a estar moito tempo connosco pero para eso estás tí Remeditos, para romper estadísticas: unha podenca e ademáis maior? imposible que atope casa, pois unha boa casa para tí;que non vas a vivir máis dun par de anos? pois toma case cinco; que tes un cancro con metástasis no pulmón que non se vía nas radiografáis por culpa da dichosa bronquits cronica e non ibas a vivir máis dun mes? que sexan catro que agora que sain dunha vida miserable non me quero ir ainda, xa vivin moitas miserias e non é tan facil que esto me tumbe.
 
 
Foron moi bos anos e deron para moitas cousas: paseos largos polo montes, sofás, camas, enfermidades, praia, algún susto ca outro, un montón de anecdotas, pero sempre moito moito amor e sobre todo respeto pola tua alma rota que fumos recompoñendo neste tempo aos poucos. Cada día pegando un novo anaco e tí deixandote facer.
 
 
O último mes foi duro para tí e para nos, pero soubemos disfrutar de tí sabendo que en calquer momento iba a tocar a despedida; os que teñen animais ou humanos nesta situación entenderanos: que si hoxe remontas, que se teño medo de acostumarme a que esteas así e non me dea conta das señais, que se choro a tua ausencia antes de tempo, que hoxe tes bo día e das un paseo largo e case pareces a de sempre e o día xa ten outra cara, que nomes raros de pastillas se che fagan tan comuns previcox, dacortin, theodur... que como conseguir que tomes as pastillas, en fin Remediu.. o de sempre; e ainda que notases que as veces estaba un pouco cansa, non era por tí, non, eso nunca, é o tema dos paliativos que é moi triste pero estaría encantada de seguir dandote as puñeteras pastillas o tempo que fixera falta.
 
 
Este mes creamos unha rutina nova, ir en coche ata o parque para poder camiñar na herba; ibas en colo ata o coche e logo ideamos unha especie de arnes acolchado para que puidera camiñar e cheirar pq notabamos que ainda tiñas ganas. Eu iba medio escapada porque enfadabame moito coa xente que te miraba e nos decía con toda a cara que tiñamos que sacrificarte... de qué iban? faríanllo tamen a sua nai ou ao seu avó? non entendín que non foran capaces de entender este último acto de amor que consistia en acompañarte e coidarte ata que nos dixeras: xa rapaces, esto non vai e ata aquí chegamos.
 
 
E o venres por fin asomou ese día.. tiven e tivemos dudas, charlas e moita dor, pero finalmente a tua tía, que temos a sorte de que é veterinaria, veu dende Vigo a verte e dixo que sí, que xa era hora.. e ainda que telo asumido de repente é como un hostiazo na cara.
 
Fucheste moi moi tranquila e quedaches durmida no colo do Hugo que é onde sempre quixeches estar, estivemos acariciándote e decindote o moito que te queríamos ata que xa non quedou máis co teu corpo e a tua alma ficou revoloteando pola casa pq teño claro que non te vas a ir lonxe de nos, a tua familia.
 
Hoxe todos choramos por tí, nos, os teus tíos, abuelos, veciños; un montón de xente... quén o diría eh Reme? unha cadela sen nome e sen importalle a ninguen e agora a xente está triste porque te fuches.. qué gran logro verdade?
 
Quero darlle as gracias ao Refuxio de Ponteareas por darnos a oportunidade de pasar todo este tempo contigo, non sei moi ben que vida tiveches antes de estar connosco, pero melloraches a nosa sin dubida; e ainda que doe, e moito, non cambiaría nada polo tempo que pasamos xuntos.
 
Quixemoste moito, moitisimo Remeditos Remelada Ollos de Canica, sempre formarás parte da nosa familia. Descansa ratiña.
 

 
Hosting Patrocinado por CyberNETicos

Asociación Protectora de Animais Os Biosbardos

- Tel. LUNES A VIERNES(10-13:30H)(16.30-20H) 600 356 891
- Contactar - Política de Privacidad

Apartado de Correos 47, 36860 Ponteareas (Pontevedra) - IBAN ES38 2080 5435 5130 4012 3305

Bambú cms